Julian Tuwim	Sl’owo i cial’o Sl’owo cial’em sie’ stal’o I mieszka mie’dzy nami Karmie’ zgl’odnial’e cial’o Sl’owami jak owocami; Pije jak zimna’ wode’ Sl’owa ustami, haustami, Wdycham je jak pogode’, Gniote’ jak listki ml’ode, Rozcieram zapachami. Sl’owo jest winem i miodem, Sl’owo jest mie’sem i chlebem, Sl’owami oczy wiode’ Po s’ciez’kach gwiezdnych niebem. Rados’ci daru s’wie’tego, O! wieczne umil’owanie! Sl’owa mojego powszedniego Daj mi dzis’, Panie!
Adam Mickiewicz	PAN TADEUSZ Inwokacja Litwo! Ojczyzno moja! ty jestes’ jak zdrowie. Ile cie’ trzeba cenic’, ten tylko sie’ dowie, Kto cie’ stracil’. Dzis’ pie’knos’c’ twa’ w cal’ej ozdobie Widze’ i opisuje’, bo te’sknie’ po tobie. Panno S’wie’ta, co jasnej bronisz Cze’stochowy I w Ostrej s’wiecisz Bramie! Ty, co gro’d zamkowy Nowogro’dzki ochraniasz z jego wiernym ludem! Jak mnie dziecko do zdrowia powro’cil’as’ cudem (Gdy od pl’acza’cej matki pod Twoja’ opieke’ Ofiarowany, martwa’ podniosłem powieke’ I zaraz mogl’em pieszo do Twych s’wia’tyn’ progu Is’c’ za wro’cone z’ycie podzie’kowac’ Bogu), Tak nas powro’cisz cudem na Ojczyzny l’ono. Tymczasem przenos’ moje’ dusze’ ute’skniona’ Do tych pago’rko’w les’nych, do tych l’a’k zielonych, Szeroko nad bl’e’kitnym Niemnem rozcia’gnionych; Do tych po’l malowanych zboz’em rozmaitem, Wyzl’acanych pszenica’, posrebrzanych z’ytem; Gdzie bursztynowy s’wierzop, gryka jak s’nieg bial’a, Gdzie panien’skim rumien’cem dzie’cielina pal’a, A wszystko przepasane, jakby wste’ga’, miedza’ Zielona’, na niej z rzadka ciche grusze siedza’. S’ro’d takich po’l przed laty, nad brzegiem ruczaju, Na pago’rku niewielkim, we brzozowym gaju, Stal’ dwo’r szlachecki, z drzewa, lecz podmurowany; S’wiecil’y sie’ z daleka pobielane s’ciany, Tym bielsze, z’e odbite od ciemnej zieleni Topoli, co go bronia’ od wiatro’w jesieni. Do’m mieszkalny niewielki, lecz zewsza’d che’dogi, I stodol’e’ mial’ wielka’, i przy niej trzy stogi Uz’a’tku, co pod strzecha’ zmies’cic’ sie’ nie moz’e; Widac’, z’e okolica obfita we zboz’e, I widac’ z liczby kopic, co wzdl’uz’ i wszerz smugo’w S’wieca’ ge’sto jak gwiazdy, widac’ z liczby pl’ugo’w Orza’cych wczes’nie l’any ogromne ugoru, Czarnoziemne, zapewne nalez’ne do dworu, Uprawne dobrze na ksztal’t ogrodowych grza’dek: Z’e w tym domu dostatek mieszka i porza’dek. Brama na wcia’z’ otwarta przechodniom ogl’asza, Z’e gos’cinna i wszystkich w gos’cine’ zaprasza.
Adam Kre’cisz	Najwaz’niejsze Najwaz’niejsze, bys’cie sie’ wzajemnie mil’owali Najwaz’niejsza jest mil’os’c’ Dowodem mil’os’ci jest czul’os’c’ Potrzeba czul’os’ci jest mil’os’ci przyczyna’ Czul’os’c’ jest waz’niejsza Czul’os’c’ jest najwaz’niejsza Czul’os’c’ waz’niejsza jest od sczcze’s’cia Bo szcze’s’cia nie ma Czul’os’c’ waz’niejsza jest od dobra Dobro jest wzgle’dne i subiektywne Czul’os’c’ waz’niejsza jest od litos’ci, wspo’l’czucia, empatii Czul’os’c’ nie potrzebuje ofiary, kogos’sl’abszego, gorszego Czul’os’c’ waz’niejsza jest od nadziei Nadzieja jest bierna Czul’os’c’ waz’niejsza jest od namie’tnos’ci Namie’tnos’c’ tak szybko przemija Czul’os’c’ waz’niejsza jest od wiary Co’z’ wart jest wiara w Boga, z kto’rego ludzie zrobili pro’z’nego boz’ka Pragna’cego tylko uwielbienia i teatru obrze’do’w Czul’os’c’ jest najwaz’niejsza Przytul czule mys’la’, mowa’, uczynkiem...